Onu ilk öğrendiğim an.. Sevinç miydi yoksa heyecan mı yaşadığım duygu. İkisi de değildi aslında. Şu an bile tarif edemiyorum yaşadığım duyguyu.
Evliliğimizin üç yılı boyunca çocuk düşünmemiştik. Hazır olduğumuzu anladığımızda karar verdik çocuk sahibi olmaya. Hazır olmamıza rağmen eşim de ben de sevinç çığlıkları ile karşılayamadık test sonucunu. Hayır çocuk istememek değildi bu, kaygıydı galiba.. Nasıl anne baba olacağımızı, çocuğumuzun nasıl bir geleceği olacağını bilememenin kaygısıydı.
İlk şoku atlatınca,ki hiç de uzun sürmedi, içimde benden bir parçanın olması fikri yüreğimin kıpırdamasına yetti. Heyecanlı bekleyiş başlamıştı, anneydim artık..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder