Bebeğim sağlıklı bir şekilde dünyaya gelmişti. Bir gün hastanede kaldıktan sonra evimize gittik. Gerek hastanede hemşire ve ebelerin sütün var emzir demelerine, gerekse bebeğimin emdikten sonra uykuya dalışlarına aldanarak sütümün geldiğini düşünüyordum. Nitekim hem hastanede geçirdiğimiz gece hem de eve geldikten sonra hiç huysuzlanmamıştı. Bu nedenle mama vermedim. Zaten doğumdan önceki araştırmalarıma dayanarak karar almıştım mama vermeyecektim. Maalesef acemi olmamın bedelini ağır ödedim. Doğumundan 24 saatten daha uzun bir süre geçtikten sonra bebeğimi bir türlü uyandıramadım. Ne yaptıysam bir türlü uyanmadı. O an yaşadığım korkuyu aklıma geldikçe hala kalbimde yaşıyorum. Apar topar hastaneye götürdük o minicik eline serum taktılar. Ağlayışına dayanmak çok zordu, canımı alıyorlardı sanki. Beslenemediği için şekeri düşmüş. Daha da gecikseydik muhtemelen komaya girecekti. Bebeğimi benden alıp kuvöze koydular. Kucağıma kokusu sinmiş elbiselerini verdiler. Bir günlük bebek annesinin kokusu olmadan nasıl durur, korkmaz mı sorularını sorarak eve döndük. 4 gün kaldı kuvözde; bana ise 4 yıl gibi geldi. Hala bebeğimi aç bıraktım, nasıl anlamadım diye suçluyorum kendimi. Çok şükür ki sağlığı yerinde.. Ama ikinci bir bebeğim olursa hastane çantasına ilk olarak mama koyacağım, kim ne derse desin...
